Als naaste zie je wat anderen niet zien

De zorgen om hun dochter beheersen het leven van Dirk en zijn vrouw inmiddels al geruime tijd. Tijdens psychotische periodes zagen zij haar steeds verder afglijden en verdween zij soms langere tijd helemaal uit beeld. Regelmatig maakten zij zich ernstige zorgen over haar veiligheid en welzijn. Volgens Dirk waren er signalen genoeg dat het niet goed ging, maar bleef de noodzakelijke hulp uit of werd deze door zijn dochter geweigerd.

Hoe dat voelt als ouder? Daar hoeft Dirk niet lang over na te denken. "Machteloos. Wanhopig." Terwijl hij probeerde hulp te organiseren en zijn zorgen onder de aandacht te brengen, werden zijn signalen onvoldoende meegewogen.

Via een kennis kwam Dirk in contact met de familievertrouwenspersoon. Zij gaf informatie over de ggz en dacht mee over de mogelijkheden die er waren. Ook hielp zij bij het tot stand komen van een gesprek met een psychiater nadat zijn dochter een tijd was opgenomen in de kliniek. Voor Dirk was dat belangrijk. Het gaf hem en zijn vrouw de gelegenheid om hun ervaringen, zorgen en observaties uitgebreider toe te lichten.

En juist daar liggen volgens Dirk kansen. Als naaste beschik je over kennis en ervaringen die hulpverleners niet altijd kunnen zien tijdens een kort gesprek met of een beoordeling van de patiënt.
Naasten kunnen een waardevolle bijdrage leveren door informatie te delen over gedrag, veranderingen en signalen die zij opmerken. "Vaak wordt door de hulpverlening gezegd: wij mogen geen informatie delen. Dat is ook zo volgens de wetgeving, maar andersom kunnen naasten natuurlijk wél informatie geven. Als naaste zou je bij de intake en tijdens de behandeling de ruimte moeten krijgen om informatie te delen. Juist als de patiënt jouw hulp en betrokkenheid weigert”.

Heeft het gesprek met de psychiater iets veranderd? Dirk denkt van wel omdat tijdens een recente crisis vrij snel de psychiatrisch verpleegkundige samen met een psychiater op de stoep stond (dochter woont inmiddels weer thuis) en er ook al een bed geregeld was. Helaas was op het moment dat zij aankwamen, zijn dochter alweer vertrokken. Voor de toekomst is er de hoop dat er bij een volgende crisis op eenzelfde manier gereageerd wordt. En Dirk hoopt dat zijn dochter of ambulante begeleiding gaat accepteren of dat zij op een gegeven moment gedwongen wordt opgenomen als zij hulp blijft weigeren.

Zou hij andere naasten aanraden contact op te nemen met een familievertrouwenspersoon? "Jazeker", zegt Dirk. Hij heeft de contacten met de familievertrouwenspersoon als prettig ervaren en waardeerde de informatie en ondersteuning die zij bood.